Bir memurun sabah işe giderken aklındaki ilk soru artık görev listesi değil; mutfakta kaynayan tencereyi nasıl dolduracağıdır. Market fiyatları, faturalara gelen zamlar, kiraların ulaştığı seviyeler… Hepsi bir araya gelince, ay sonunda maaş yetiyor mu sorusu kaçınılmaz oluyor.

Bugün resmi verilere baktığımızda, ortalama bir memur maaşı ile dört kişilik bir ailenin temel ihtiyaçlarını karşılamak neredeyse imkânsız hale geldi. Gıda enflasyonu tek başına maaşın önemli bir bölümünü eritirken, kira yardımı ya da konut desteği olmadan büyükşehirlerde barınmak hayalden öteye geçemiyor. Elektrik, doğalgaz, ulaşım derken maaşın her kalemi adeta buharlaşıyor.

Burada mesele sadece rakamlar değil. Memur, aldığı ücretin yetersizliğini sadece cebinde değil, psikolojisinde de hissediyor. Yıllarca okuyup emek veren bir kamu çalışanı, ay sonunu getirmek için ikinci bir iş aramaya mecbur bırakılıyor. Bu durum, devletin kendi personeline bakışını da sorgulatıyor: Ülkenin yükünü sırtlayan memur, neden hak ettiği yaşam standartlarına kavuşamıyor?

Sorunun çözümü aslında belli: Adil bir ücret politikası, hayat pahalılığını gerçekçi biçimde yansıtan maaş artışları, ek göstergelerin genişletilmesi, kira ve yakacak yardımlarının hayata geçirilmesi… Memur maaşı bir sadaka değil, emeğin karşılığıdır.

Bugün bu soruya herkes aynı cevabı veriyor: Memurun maaşı yetmiyor! Bu gerçekle yüzleşmeden, kamu çalışanlarından verimlilik ve fedakârlık beklemek de haksızlıktan öteye gitmez.

Mehmet Küntay TAŞKIN

Mevzuattan Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı