Bir ülkenin orta direği olarak tanımlanan memurlar için barınma, artık temel bir ihtiyaç olmaktan çıkıp ciddi bir mücadele alanına dönüşmüş durumda. Son yapılan araştırmanın ortaya koyduğu tablo, bu mücadelenin özellikle Ankara, İstanbul gibi yerlerde ne denli ağırlaştığını gözler önüne seriyor. Konut maliyetlerini “ağır bir yük” olarak tanımlaması, sorunun bireysel değil yapısal olduğunu açıkça gösteriyor.

Büyükşehirlerin görece yerleşik ilçelerinde konut sahipliği oranı diğer bölgelere kıyasla daha yüksek olsa da, memurların hâlâ üçte birinin kiracı olması dikkat çekici. Bu oran, memuriyetin artık “ev sahibi olma güvencesi” sunmadığını net biçimde ortaya koyuyor. Üstelik mesele yalnızca kiracı olmakla da sınırlı değil; her ay gelen kira artışları, düşen alım gücü ve erişilemez hale gelen kredi faizleri, barınma sorununu adeta kronik bir hastalığa dönüştürüyor.

Eskiden memur maaşıyla “kenar mahallede de olsa” bir ev alınabileceği düşünülürdü. Bugün ise bırakın ev almayı, aynı evde oturmaya devam etmek bile ciddi bir planlama gerektiriyor. Kira sözleşmesi yenileme dönemleri, memurlar için artık takvimde kırmızıyla işaretlenen stres günleri haline gelmiş durumda. Yüzde 25’lik yasal kira artış sınırının uygulamada ne kadar delindiği ise herkesin malumu.

Sorunun bir diğer boyutu da kredi faizleri. Konut kredisi, teoride memurun ev sahibi olmasının anahtarıydı. Pratikte ise faiz oranları bu anahtarı kullanılamaz hale getirdi. Aylık taksitlerin maaşı aşması, memurları ya borçtan ya da hayallerinden vazgeçmeye zorluyor.

Barınma krizi yalnızca ekonomik bir sorun değildir; aynı zamanda sosyal bir meseledir. Sürekli taşınma korkusu yaşayan, gelirinin büyük kısmını kiraya ayıran bir memurdan yüksek verim, huzur ve motivasyon beklemek gerçekçi değildir. Bu durum, kamu hizmetinin kalitesine kadar uzanan zincirleme bir etki yaratır.

Çözüm ise günübirlik pansumanlarda değil, uzun vadeli politikalarda yatıyor. Memurlara yönelik sosyal konut projeleri, gerçekçi kira denetimleri ve erişilebilir kredi modelleri artık bir tercih değil, zorunluluktur. Aksi halde “memuriyet güvencesi” kavramı, sadece eski kuşakların hatıralarında kalmaya devam edecektir.

Barınamayan bir memurun, geleceğe güvenle bakması mümkün değildir. Ve barınma sorunu çözülemeyen bir ülkede, ne orta direk ayakta kalır ne de sosyal denge.