Eğitim iş kolunda yıllardır tekrar eden sendikal kalıplar, üniversitelerin kendine özgü yapısını görmezden geliyor. Oysa üniversiteler için çözüm, bağımsız ve üniversite merkezli bir sendikal anlayıştan geçiyor.

Türkiye’de eğitim iş kolu uzun yıllardır aynı tartışmaların, benzer söylemlerin ve sınırlı sonuçların etrafında dönüp duruyor. Sendikal gündem çoğu zaman yüksek sesle konuşuluyor; ancak üniversitelerde görev yapan personelin günlük çalışma hayatına somut biçimde dokunan çözümler üretilemiyor. Bunun temel nedeni, sendikal mücadelenin büyük ölçüde üniversitelerin özgün yapısından kopuk bir anlayışla yürütülmesidir.

Üniversiteler; idari yapılanması, görev tanımları, akademik ve idari işleyişiyle diğer kamu kurumlarından açık biçimde ayrılır. Buna rağmen eğitim iş kolunda hâkim olan sendikal yaklaşım, üniversiteleri çoğu zaman genel kamu düzeninin bir parçası gibi ele almakta; bu da sahadaki gerçek sorunların görünmez hâle gelmesine yol açmaktadır. Bu tablo, üniversitelerde görev yapan personel açısından ciddi bir temsil boşluğu doğurmuştur.

İşte bu noktada bağımsız sendikacılık, bir tercih değil; bir zorunluluk olarak karşımıza çıkmaktadır. Bağımsız sendikacılık, herhangi bir siyasi merkezin, ideolojik yönelimin ya da dış gündemin etkisinde kalmadan, yalnızca üniversitelerde görev yapan personelin hak ve taleplerini esas alan bir anlayışı ifade eder. Bu anlayışın merkezinde sloganlar değil; mevzuat, diyalog ve çözüm vardır.

ÜNİPERSEN, kuruluşundan itibaren sendikal mücadelesini bu zeminde yürütmektedir. Üniversitelerde görev yapan personelin sorunlarını başka alanların gölgesinde bırakmadan, üniversiteye özgü bir sendikal dil geliştirmeyi esas almıştır. Görevde yükselme ve unvan değişikliği süreçlerinden naklen atanma taleplerine, banka promosyonlarından mali ve sosyal haklara kadar pek çok başlıkta ortaya konulan çalışmalar; bağımsız sendikacılığın sahada karşılık bulduğunu açıkça göstermektedir.

Bağımsız sendikacılık aynı zamanda sorumluluk demektir. Üyeye karşı sorumluluk, kuruma karşı sorumluluk ve gerçeğe karşı sorumluluk. Eleştirinin kolay, çözümün zor olduğu bir ortamda; üniversitelerde ihtiyaç duyulan sendikal anlayış, sorunları tespit etmekle yetinmeyen, çözüm önerisi geliştiren ve muhataplarıyla doğrudan konuşabilen bir yapıdır. Bağımsız sendikacılık, bu dengeyi kurabilen bir çizgidir.

Uzun süredir eğitim iş kolunda hâkim olan merkezden yönetilen sendikal yapıların üniversitelerde yarattığı kopukluk artık daha net hissedilmektedir. Üniversitelerde görev yapan personel, kendi sorunlarını bilen, kendi kurumunu tanıyan ve kendi adına söz söyleyebilen bir sendikal temsil talep etmektedir. Bu talep, geçici bir arayış değil; kalıcı bir yön değişiminin işaretidir.

ÜNİPERSEN’in savunduğu sendikal anlayış; ayrıştıran değil birleştiren, gerilimi değil çözümü büyüten, yüksek sesli çıkışlardan ziyade kalıcı kazanımları önceleyen bir çizgidir. Üniversitelerin kurumsal yapısını zayıflatmadan, çalışma barışını koruyarak ve personelin geleceğini güvence altına almayı hedefleyerek ilerlemektedir.

Bugün gelinen noktada açıkça görülmektedir ki; üniversitelerde sendikal alan yeni bir bakış açısına ihtiyaç duymaktadır. Bu bakış açısı, hazır kalıplardan değil; üniversitelerin kendi gerçeklerinden beslenmelidir. Bağımsız sendikacılık, tam da bu ihtiyaca karşılık gelmektedir.

Sonuç olarak; eğitim iş kolunda ve üniversitelerde sendikal mücadelenin geleceği, bağımsız, sahaya dayalı ve üniversite merkezli bir anlayıştan geçmektedir. ÜNİPERSEN, bu anlayışın yalnızca savunucusu değil; aynı zamanda uygulayıcısıdır. Üniversitelerde görev yapan herkes için daha adil, daha öngörülebilir ve daha güçlü bir sendikal zeminin inşası bu yolla mümkündür.